In gesprek met flexer Angela Boerdam

Voor de Dag van de Flexer spreken we met Angela Boerdam. Zij werkt als flexer binnen Viattence en weet als geen ander wat het betekent om steeds weer op verschillende plekken bij te springen. Haar verhaal laat zien hoe belangrijk – én soms uitdagend – het werk als flexer is.

Angela werkt al jaren in de zorg. “In 1993 begon ik in de keuken van Wendhorst. Ik had het enorm naar mijn zin,” vertelt ze. Toch stopte ze op een gegeven moment, vanwege uitdagingen in haar gezinsleven. Maar helemaal loslaten lukte niet. “Ik werd opnieuw gevraagd om terug te komen. En eerlijk is eerlijk: Viattence bleef aan me trekken.”

Ze startte opnieuw, dit keer als woonassistent op Hofje Wendakker. Al snel kwam de behoefte om zich verder te ontwikkelen. “Ik was nieuwsgierig. Ik wilde meer leren.” Ze volgde opleidingen tot helpende en onlangs tot helpende plus. “Ik heb zelf het heft in handen genomen en ben in gesprek gegaan voor de mogelijkheden. Ik ben de eerste flexer die dit pad zo heeft bewandeld.”

De keuze voor het flexwerken kwam niet zomaar. “Er werd veel van me gevraagd op de woongroep. Op een gegeven moment voelde ik: zo gaat het niet langer. Ik moet ook voor mezelf zorgen en grenzen stellen.” Ze koos bewust voor de flexpool. “Soms vragen situaties thuis veel aandacht, dit geldt ook voor mij. Dan is het heel waardevol dat je werk daarop kunt aanpassen. De keuze voor flex was voor mij echt een vorm van zelfbescherming.”

Tegelijk benadrukt Angela dat haar liefde voor het vak nooit is veranderd. “Ik vind mijn werk prachtig. Op het werk ben ik gewoon Angela. Ik heb er geen moment spijt van gehad.”

Toch was de overstap niet makkelijk. “In het begin voelde ik me echt verloren. Alsof ik nergens bij hoorde. Ik mistte mijn vaste team en collega’s. Dat vond ik lastig.” Door haar opleiding en de contacten die ze opdeed, groeide het positieve gevoel weer. “Ik werk natuurlijk al een lange tijd bij Viattence en bij Hofje Wendakker, dus ik ken inmiddels iedereen. Ik voel me nu echt onderdeel van het geheel.” Angela is duidelijk: hoe je jezelf opstelt, speelt ook een rol. “Ik voel me niet minder dan een vaste collega. Waarom zou ik minder kansen hebben? Ik ben net zo waardevol.”

In haar werk merkt Angela dat er soms vooroordelen bestaan. “Er wordt weleens gezegd: ‘flexers pakken alleen de mooie diensten’ of ‘ze lossen het toch niet op’.” Ze glimlacht. “Als mensen zien hoeveel ik werk en hoeveel ik probeer te regelen, verandert dat beeld vaak wel.”

Ze ziet ook dat er niet altijd positief gedacht wordt over de jongere flexers, terwijl zij volgens haar juist alle lof verdienen. “Ik had het vroeger niet gedurfd hoor. Petje af dat zij nu al kiezen voor deze ingewikkelde doelgroep. Ik doe er dan ook alles aan om hen een warm welkom te geven en hen goed in te werken. Zij zijn ontzettend belangrijk voor de toekomst, dus ik wil graag dat ze blijven. Ik hoop dan ook dat alle collega’s hen met dezelfde warmte ontvangen en begrip tonen. Ze zijn jong, maar ze kiezen wél voor de ouderenzorg én hen op dat moment te helpen.”

Ze ziet het als haar missie om te laten zien wat flexers echt doen. “Wij springen bij waar nodig is. We vullen gaten op, helpen teams. Zeker nu, met de druk in de zorg, zijn we hard nodig.” Volgens Angela is er nog te weinig bekend over de rol van flexers. “Wie zijn we eigenlijk? Wat doen we precies? Dat mag best zichtbaarder worden.”

Een werkdag als flexer vraagt om flexibiliteit en voorbereiding. “Ik lees me altijd goed in voordat ik begin. Zodra je op de werkvloer staat, moet je snel schakelen en meedraaien op een plek waar mensen elkaar al goed kennen.” Op een nieuw team werken kan spannend zijn. “Je kent de collega’s niet, je weet niet hoe de bewoners de zorg ervaren, hoe er gewerkt wordt. Ik ben best perfectionistisch, dus ik wil het meteen goed doen.” Tegelijk haalt ze er ook kracht uit. “Je leert enorm veel. Je ziet verschillende manieren van werken – hoe het kan, en soms ook hoe het niet moet. Dat neem je allemaal mee.”

Angela begrijpt dat het ook voor teams soms lastig is. “Zij zijn op elkaar ingewerkt. Ze kennen je niet en weten niet wat ze van jou kunnen verwachten. Je komt daarnaast vaak op een moment dat het druk is en er onderbezetting is. Dan moet er ook nog tijd vrijgemaakt worden om jou dingen uit te leggen.” Daarom probeert ze altijd initiatief te nemen. “Ik stel veel vragen, overleg veel. Ik wil echt onderdeel zijn van het team op dat moment.” En dat lukt steeds vaker. “Je merkt dat er ook veel dankbaarheid is. Als je laat zien wat je doet en hoe je werkt, groeit het vertrouwen.”

Wat Angela energie geeft, zijn de kleine dingen. “Een warm welkom, een compliment, interesse in jou als persoon, een collega die zegt: ‘fijn dat je er bent’. Dat doet echt iets met je.” Ze herinnert zich momenten tijdens haar opleiding. “Collega’s die me aanmoedigden, een kaartje schreven, zeiden: ‘jij kunt dit’. Dat heeft me er doorheen geholpen.” Voor haar is dat de kern van het werk. “Als we met elkaar zorgen dat iedereen met een glimlach de dag afsluit – collega’s én bewoners – dan is de dag voor mij geslaagd.”

Niet iedereen kiest voor de flex, en dat begrijpt Angela goed. “In een vast team heb je zekerheid. Dat voelt veilig.” In de flex is dat anders. “Je moet uit je comfortzone durven stappen. Je komt steeds ergens nieuw binnen.” Volgens haar vraagt het een bepaald type mens. “Je moet snel kunnen schakelen, openstaan voor anderen en stevig in je schoenen staan.” Maar het levert ook veel op. “Je ontwikkelt jezelf continu. Je leert mensen kennen, situaties, manieren van werken. Het maakt je echt sterker.”

Angela heeft een duidelijke oproep aan mensen die nadenken over de flex: “Ga het gesprek aan. Vraag wat het flexwerken inhoudt. Er is vaak meer mogelijk dan je denkt.” Ze benadrukt dat samenwerken essentieel is. “We moeten het samen doen. De druk in de zorg wordt niet minder.” Voor jonge collega’s heeft ze extra waardering. “Ik vind het echt knap dat zij voor dit vak kiezen, en dan ook nog voor de flex. Dat vraagt heel veel lef. Daar mogen zij én wij ontzettend trots op zijn.”

Tot slot wil Angela nog één ding meegeven: “Laat je nooit tegenhouden door het idee dat je ‘maar’ iets bent. Ik zei vroeger: ik ben maar een woonassistent. Of nu: ik ben maar een flexer.” Ze schudt haar hoofd. “Dat klopt niet. Iedereen is waardevol. Ongeacht je rol.” Binnen Viattence voelt ze dat die boodschap ook wordt uitgedragen. “Er wordt echt gezegd: zo mag je niet over jezelf denken. En dat is ook zo.” Angela glimlacht. “We doen het met elkaar. En of je nu vast op een team werkt of als flexer: je doet er toe en bent belangrijk.”

Ben jij benieuwd naar de mogelijkheden om bij Viatttence te werken? Of wil je net als Angela weten wat het betekent om in de flex te werken? Je vindt alle informatie en vacatures op deze website, maar onze recruiters Susanne en Esther of flex-teamleider Agnes beantwoorden ook altijd graag je vragen via mail of telefoon!