Tuinvrijwilligers Bertus, Klaas en Gerhard over vrijwilligerswerk bij Viattence

Op een doordeweekse dinsdagochtend is het al vroeg gezellig in de tuin. De koffie staat klaar, er wordt wat gekletst en ondertussen kijken drie mannen alweer om zich heen. Wat moet er vandaag gebeuren? Welke haag kan een knipbeurt gebruiken? Waar groeit het onkruid te hard?

Voor Bertus van der Wal, Klaas Groen en Gerhard van den Brink is het vaste prik. Al jarenlang komen ze naar Viattence om te helpen in de tuin. Niet omdat het moet, maar omdat ze het graag doen. Omdat ze graag buiten zijn. Omdat ze graag bezig blijven. En vooral: omdat ze weten dat de mensen die bij Viattence wonen genieten van een verzorgde, groene omgeving.

“Je kunt altijd wat vinden als je een beetje inzicht hebt,” klinkt het nuchter. En dat is precies hoe het gaat. Er ligt geen strak draaiboek klaar. De mannen komen binnen, drinken koffie, praten even bij en gaan daarna aan de slag. Soms is dat snoeien, soms schoffelen, opruimen, harken, iets repareren of kijken wat er in de winter gedaan kan worden. Want ook dan is er werk genoeg. Dan is er altijd wel wat in de schuur te doen. En anders moet de kerstverlichting nog worden opgehangen.

Het vrijwilligerswerk is voor hen vanzelf gegroeid. Soms begon het met een familielid dat bij Viattence woonde. Soms met iemand die al op de locatie werkte. Soms met een vraag van een bekende: ‘Is dit misschien iets voor jou?’

Gerhard kent de plek al heel lang. Hij werkte bij de oude Wendakker in loondienst in het groen en bleef na zijn pensioen betrokken. Toen er nieuwbouw kwam en jonge aanplant water nodig had, werd hem gevraagd of hij wilde helpen. “Van het ene klusje kwam het andere,” vertelt hij. En zo werd een tijdelijke klus iets blijvends. Inmiddels is hij niet meer weg te denken uit de tuin.

Ook Bertus en Klaas hebben allebei hun eigen weg gevonden naar het vrijwilligerswerk. De een via familie en bekenden, de ander na een periode waarin werken niet meer vanzelfsprekend was. Vrijwilligerswerk gaf weer ritme, contact en iets om handen. Niet stilzitten, maar bezig blijven. “Achteruit kan nog lang genoeg,” zeggen ze met een glimlach.

Het zijn mannen die graag aanpakken. Praktisch, nuchter en met oog voor wat nodig is. Ook zie je direct resultaat van wat je doet. Dat vinden ze mooi. Maar het werk is nooit helemaal af. De tuin leeft. Alles groeit door. Onkruid wacht niet. En soms komen er nieuwe stukken bij waar ook iets mee moet gebeuren. Daarom zijn extra handen altijd welkom.

“Wat zou je missen als dit wegviel?" wordt gevraagd. Het antwoord komt snel:”De koffie.” Er wordt gelachen, maar er zit ook veel waarheid in. Want koffie betekent hier meer dan een kopje drinken. Het is een wekelijkse traditie geworden.

De tuin is voor veel mensen een fijne plek. Een plek om naar buiten te gaan, om even te wandelen, om te kijken naar bloemen, planten en bomen. Zeker op een locatie waar binnen wonen soms veel prikkels geeft, kan buiten zijn rust en ruimte bieden. Bertus verwoordt het eenvoudig: hij doet het vooral voor de ouderen die hier wonen. Zodat zij kunnen genieten van de tuin.

Wat moet je kunnen als nieuwe tuinvrijwilliger? Daar zijn de mannen helder over. Je hoeft geen professionele tuinman of -vrouw te zijn. Groene vingers zijn mooi meegenomen, maar vooral belangrijk is dat je het leuk vindt om buiten bezig te zijn. Dat je een beetje ziet wat er moet gebeuren.

Technische handigheid is handig, maar geen voorwaarde. Een kruiwagenband plakken, iets repareren of een schuur opruimen: het komt allemaal voorbij. Maar er is altijd ruimte om te kijken wat bij iemand past. Niet iedereen hoeft hetzelfde te doen. De een houdt van snoeien, de ander van schoffelen, weer iemand anders vindt het fijn om samen met iemand die bij Viattence woont iets in de tuin te doen.

Vrijwilligerswerk bij Viattence is breed. Er is veel mogelijk, juist omdat mensen verschillend zijn. Misschien ligt jouw talent niet in de tuin, maar vind je het leuk om te wandelen, te fietsen, koffie te schenken, te helpen bij activiteiten of gewoon tijd en aandacht te geven aan iemand die dat goed kan gebruiken. Ook dat is waardevol.

Veel mensen twijfelen of vrijwilligerswerk iets voor hen is. Kan ik dat wel? Heb ik genoeg tijd? Past het bij mij? Moet ik meteen ergens aan vastzitten? De ervaring van Bertus, Klaas en Gerhard laat zien dat je gewoon kunt beginnen. Meekijken. Een keer koffie drinken. Kennismaken met de mensen en de plek. Dan merk je vanzelf of het goed voelt.

Soms probeer je iets en blijkt het niet helemaal te passen. Dan kijk je verder. Misschien past de tuin beter. Of juist iets binnen een woongroep. Misschien vind je het fijn om praktisch bezig te zijn, of juist om één-op-één contact te hebben. “Je moet doen waar je blij van wordt,” klinkt het. Dat is misschien wel het beste advies voor iedereen die twijfelt over vrijwilligerswerk.

Wat opvalt in het gesprek met de drie mannen, is de vanzelfsprekendheid waarmee zij helpen. Ze doen gewoon wat nodig is. Als iets kapot is, kijken ze of het gemaakt kan worden. Als er rommel ligt, ruimen ze op. Als de tuin aandacht vraagt, pakken ze het aan. Toch is dat allesbehalve gewoon. Hun inzet maakt verschil. Voor de locatie, voor medewerkers en vooral voor de mensen die er wonen.Daarom is waardering belangrijk. Ook dat komt eerlijk ter sprake. Vrijwilligers doen veel uit zichzelf, maar het is fijn als dat gezien en uitgesproken wordt. Niet omdat ze applaus nodig hebben, maar omdat samen zorgen voor een fijne woonomgeving iets is wat je met elkaar doet. Medewerkers, vrijwilligers, familie en buurtgenoten: iedereen brengt iets anders mee.

Dat kan natuurlijk! We kijken graag samen wat bij je past.

Bekijk hier de algemene vacature

Of bekijk hier de contactgegevens van onze welzijnscoördinatoren per dorp