Van dochter naar lid van de cliëntenraad

Voor Gemma Dollenkamp begon haar betrokkenheid bij De Speulbrink met haar ouders. Haar vader kreeg dementie en haar moeder zorgde lange tijd voor hem. Tot het moment kwam dat het niet meer ging.

“Mijn moeder redde het op een gegeven moment gewoon niet meer,” vertelt Gemma. “Ze zorgde voor mijn vader, maar dat werd te zwaar. We zagen dat het niet goed ging.”

Haar vader verhuisde naar De Speulbrink, waar hij 2,5 jaar woonde. Die periode viel deels samen met corona. “Dat was een hele moeilijke tijd,” zegt Gemma. “We konden bijna niet bij hem. Soms stonden we buiten voor het raam. Dat was echt verschrikkelijk.”

Na het overlijden van haar vader bleef haar moeder alleen achter. Ook voor haar werd het steeds lastiger om zelfstandig te wonen. Uiteindelijk verhuisde zij ook naar De Speulbrink, naar een appartement.

“Dat was wel een stap,” zegt Gemma. “Van een eigen huis naar een appartement. Maar nu gaat het goed. Ze heeft haar plek gevonden en krijgt de zorg die ze nodig heeft.”

Via een bekende kwam de cliëntenraad op haar pad. “De voorzitter van de cliëntenraad in Vaassen vroeg een keer: zou dat niet iets voor jou zijn?” vertelt Gemma. “Ik kende hier best wat mensen en ik kwam hier natuurlijk vaak, omdat mijn moeder hier woont.” Toch zei ze niet meteen ja. Niet omdat ze het niet wilde, maar omdat het praktisch lastig was.

“Ze vergaderden eerst op dinsdagmorgen. Dan moest ik vrij nemen. Dat kon gewoon niet met mijn werk,” zegt ze. Pas toen de vergadermomenten werden aangepast, besloot ze het te proberen. “Ik dacht: misschien kan ik iets betekenen. Voor de mensen die hier wonen, maar ook voor later. Misschien kom ik hier ooit zelf ook wel terecht.”

Wat Gemma niet had verwacht: hoeveel ze nog moest leren. “Ik kwam er echt blanco in,” vertelt ze lachend. “Ik wist helemaal niet hoe zo’n zorgorganisatie werkt. Al die termen… ik snapte er in het begin niks van.” Ze las verslagen soms wel vier of vijf keer. En nog snapte ze het niet altijd meteen. “Dan dacht ik echt: waar hebben jullie het over?”

Inmiddels is dat anders. Langzaam groeide haar inzicht. “Nu begin ik steeds beter te begrijpen hoe alles in elkaar zit. En dat vind ik ook interessant en leuk. Als ik nu binnenkom bij De Speulbrink, kijk ik met een andere bril naar hoe de dingen gaan. Ik kijk en luister en neem nieuwe inzichten weer mee naar de cliëntenraad.”

De cliëntenraad bespreekt allerlei verschillende onderwerpen die op dat moment spelen. “Eten en drinken is bijvoorbeeld op dit moment een belangrijk onderwerp voor ons,” vertelt Gemma. Uit recent onderzoek blijkt dat het eten bij de appartementen van De Speulbrink een kleine 7 scoort. Ik vind dat dit minstens naar een 8 moet.” Door haar achtergrond in de horeca heeft ze hier ook een duidelijke visie op. “Eten moet er goed uitzien, warm zijn en gewoon lekker zijn. Dat is zo belangrijk.”

De adviezen van de lokale cliëntenraad worden meegenomen naar de centrale cliëntenraad en zij adviseren het bestuur van Viattence. Daarnaast zit de cliëntenraad ook regelmatig met medewerkers van Viattence om tafel om onderwerpen te bespreken of nodigen zij betrokkenen uit voor hun vergadering om meer kennis te krijgen. Ook bezoekt de cliëntenraad cliënten of bijvoorbeeld zorgverzekeraars. “Je blik verandert elke keer. Ik denk over het algemeen dat de mensen die bij Viattence wonen het heel goed hebben. Ook in vergelijking met andere zorgcentra.”

In de cliëntenraad heeft niemand een ‘vaste rol’, vertelt Gemma. “We doen het gewoon samen.” Wat ze vooral waardeert, is de sfeer. “We hebben echt een leuke club. Je gaat met plezier naar de vergadering. En dat is belangrijk, want het werk doe je naast je eigen leven en werk.”

Zou ze anderen aanraden om ook lid te worden van de cliëntenraad? “Ja, zeker wel,” zegt ze zonder twijfel. “Je kunt echt iets betekenen. Voor je eigen ouder, maar ook voor anderen. En voor de toekomst waarin je misschien ook zelf zorg nodig hebt.”

Voor iedereen die twijfelt, heeft Gemma een duidelijke boodschap. “Je hoeft echt geen opleiding te hebben of uit de zorg te komen,” zegt ze. “Ik had er ook geen verstand van.” Wat wél belangrijk is? “Dat je je mening durft te geven. Als je het ergens niet mee eens bent, moet je dat zeggen. Je moet geen muisje zijn. Maar ook: kunnen luisteren en meedenken. Het is niet zwart-wit. Soms moet je omdenken of een andere route kiezen.”

Bekijk hier de actuele vacature(s)

Je kunt ook altijd persoonlijk contact opnemen met ambtelijk secretaris Eipie van den Bosch via 06 – 39 63 37 35 en/of door te mailen naar e.vandenbosch@viattence.nl